weidevogel belevenis

Belevenissen van een weidevogelbeschermer

Op een middag belt een boer en vraagt wat dat voor een grote vogel is met zo’n kromme snavel.
Ik vertelde hem dat dat wel een wulp moet zijn. Hij had die in zijn weiland zien opvliegen tijdens het kunstmest strooien en was even gaan kijken. (Hij had vorig jaar ook al een wulpennest gevonden!).
Toen ik hem vroeg waar dat dan wel was begon hij gemaakt geheimzinnig te doen waarop ik vroeg of ik een gok mocht wagen. Oké dan: “Op het middelste perceel achteraan aan de Nieuwveldweg” was mijn antwoord. “Verrek je wist het al”  was de reactie. Uiteraard had ik uit de gedragingen al gemerkt dat daar een wulp moest zitten, maar was nog niet echt gaan zoeken en nu hoefde het niet meer.  “Ik heb er een stuk hout bijgelegd, want iets anders had ik niet in de tractor” was de reactie. Ik feliciteerde hem en beloofde hem een beloning. Snel daarna ben ik gaan kijken en het nest met 4 eieren ruim gemarkeerd. Het gras was nog niet erg lang, maar je weet het maar nooit. Dus daarna naar de winkel om een grote zak M en M’s te halen voor zijn kinderen en die is met groot enthousiasme nog diezelfde avond ontvangen door de kinderen. Het stuk hout heb ik hem teruggegeven en hem hartelijk bedankt.
Een aantal dagen voordat er gemaaid zou gaan worden belde hij me op om te vragen of hij nog last kon hebben van de vogel. Ik kon hem geruststellen, want die was al twee weken uit en de stokken waren al weg. Dat wist ik zo zeker omdat tijdens een eerste controle juist de kuikens aan het uitkomen waren. Je moet maar geluk hebben!!
Ruim 10 dagen daarna werd ik opgebeld door een enthousiaste boer met de mededeling dat er grote wulpen rondliepen met 4 kuikens. Ze waren dus allemaal nog in levende lijve aanwezig. Dat er een of meerdere kuikens rond moesten lopen had ik aan het gedrag al gemerkt. Als een boer dan zoiets meldt geeft me dat een fantastisch gevoel en niet alleen door de inhoud van het bericht. Ze leven dan mee met wat er in het veld gebeurt en dat geeft mij een geweldig gevoel. Uiteraard kon ik me niet beheersen en moest gaan kijken. In de vroege avond na geduldig wachten achter het hoge gras zag ik er twee lopen over het weiland. Dus er naar toe om een foto te maken en dat lukte wonderwel. Toch nam het kuiken de benen (of moet ik zeggen: de poten?) en kroop in een droog slootje tussen de hoge begroeiing. Ook daar heb een foto van kunnen maken. Teruglopend kwam mijn adrenalinepeil weer terug op het normale niveau. Op de foto’s zijn dus een wulpenkuiken op een kaal weiland en in een droge sloot te zien.
Wat kan weidevogelbescherming toch mooi zijn!!!
Jaap Wijdenes

 

Aanvullende informatie